De simpele rekensom is wat confronterend. My goodness, nog honderd dagen en dan kom ik misschien wel nooit meer terug. Ja natuurlijk, voor vakantie. Maar stel je eens voor dat Kosovo zó leuk wordt dat ik nooit meer terug wil. Dat ik geen afscheid kan nemen van Kosovaarse bruiloften, ik de Albanese muziek niet wil missen, het eigen risico in de zorg te duur vind en mij geen leven kan voorstellen zonder Turkse koffie met een raki ernaast.

Ajax
5 Mei ruil ik dan in voor de Kosovaarse variant (die pas vier jaar bestaat). De Champions League-wedstrijden van Ajax mis ik, omdat in Kosovo alleen Barçelona, Real en Milan bestaan. Marokkaanse lijsttrekkerrellen kan ik alleen via internet volgen. Van Kees van Kooten heeft nog nooit iemand gehoord. En de peeeep van de OV-chipkaart hoor ik alleen nog maar wanneer ik vanaf Schiphol de trein naar huis familie neem.

Nog honderd dagen ben ik een gewone Nederlander in mijn eigen land. Daarna word ik een kaaskop in een cultuur vol machojongens, mooie meisjes op hele hoge hakken en kruideniers die vragen hoe het met je familie is.

Nog honderd dagen. Ik kan eigenlijk niet wachten.

Nog honderd dagen tot Kosovo is a post from Stefan Spreekt.

Donderdag is het Hemelvaartsdag, dus een beetje christen reist de Biblebelt af om daar dit Feest te vieren. Maar is dat wel verstandig, als het gaat regenen bijvoorbeeld? Wanneer het ijskoud wordt, of is het meer strandweer?Uit de weersites maak ik niet echt een duidelijk beeld op. Het blijft droog, maar de kans op neerslag is 65%. Het is net boven het vriespunt, maar het kan ook 22 graden worden.

Op het plaatje zien we de ‘voorspellingen’ van respectievelijk Zoover.nl, Buienradar.nl, Weeronline.nl en Weer.nl.

‘Het wordt tussen de 1 en 21 graden’ is a post from Stefan Spreekt.

Niet dat ik er echt verstand van heb. Het gaat meer op gevoel. En als de nood aan de man is, vraag ik het aan Martanja.

Gelukkig leveren de meeste planten een kaartje met uitleg. Zo zie je hoeveel water je moet geven en of die in de zon moet staan of niet. Maar sommige uitleggen zijn zo cryptisch dat je als consument echt géén idee hebt.

Moet je bijvoorbeeld dit kaartje eens zien op de foto. Er staat een gieterembleem op. Maar eh, betekent dat elke dag één gieter? Of eentje per week? Dat maakt nogal een verschil. En hij moet niet direct in de zon staan. Maar een paar stralen per dag, gaat-ie daar dood aan?

Hoe verzorg ik deze bloemen? is a post from Stefan Spreekt.

Maar er is hoop. Ook Klaas-Jan Huntelaar (2006) en Feyenoorder Peter Houtman (1983) hadden nog nooit het oranjeshirt gedragen, op het moment dat ze topscorer werden. Maar zij kregen direct na de zomervakantie een belletje van de bondscoach.

Voetballer en zeeman
Er zijn twee pechvogels bekend die daadwerkelijk nooit in Oranje hebben gespeeld, maar wel de meeste goals maakten in de Eredivisie. Wat dacht je van Cas Janssens van NEC in 1972? Hij werd gedeeld topscorer met slechts 18 doelpunten (een diepterecord trouwens) en werd nooit opgeroepen. Mooi detail in zijn leven is dat hij tijdens zijn actieve voetbalcarriere nog een tijdje heeft gewerkt op de Holland-Amerika Lijn.

Ook Dick Tol had pech. Nota bene in het shirt van FC Volendam ramde hij er in de jaren ’60 maar liefst 27 in. Nooit heeft deze speler, die al vroeg overleed en nog steeds clubtopscorer is, zich mogen bewijzen voor het Nederlands Elftal.

In de jaren ’50 moest Leo Canjels (NAC) maanden wachten tot hij werd opgeroepen na de topschutterbokaal te hebben ontvangen. In de jaren ’60 gold een vergelijkbaar verhaal voor Frans Geurtsen van de club DWS (Door Wilskracht Sterk). Mooi.

Met grote dank aan de statistiekenkoningen van voetbalstats.nl en Wikipedia.

Topscorer Bas Dost blijkt uniek is a post from Stefan Spreekt.

De pientere dagblad-uil vertelde mij dagelijks wat er nu weer voor spannende avonturen waren gebeurd in het bos. Dat mocht je niet missen – en dat miste ik dan ook zelden.

Zo’n vijfentwintig jaar later kom ik weer in aanraking met Meneer de Uil en z’n vrienden. Maar dan in Kosovo. Terwijl ik ga zitten op een kitscherige zwartleren IKEA-achtige bank, legt de oudste dochter van het gezin een kleedje op de salontafel. Iemand anders zet voor mij een Peja-biertje en een glas neer.

Terwijl ik mijn biertje wil inschenken, valt het me op dat er een Nederlands kleedje op tafel ligt. Maar dat is grappig! Vermoedelijk een gevolg van hulpgoederen vanuit ons land naar Kosovo, na de oorlog van 1999.

Ik weet overigens niet of er nog iemand royalties ontvangt voor beeldrechten van De Fabeltjeskrant, maar dit is overduidelijk een vervalsing. Dit niet, denk ik.

De Fabeltjeskrant in Kosovo is a post from Stefan Spreekt.

Ze heet Estelle, zo blijkt. “Ow joh”, zeg ik. “Maar wat moet ik met deze informatie?” De man geeft geen antwoord en ratelt gewoon door: “Onze verkoper heet Hans en de assistent heet Jan-Jaap. De groentejongen Tjeerd, zijn collega Pieter en ‘s avonds is dat Klaas.”

Koos en Ko BV
“De TL-buizen die u hier ziet hangen zijn door Koos en Ko BV verzorgd. En de winkelwagentjes zijn speciaal voor ons gemaakt door Schuitepa VOF.” Waarom ik al deze informatie krijgt te horen, weet ik niet. Het kan me ook helemaal niks schelen. Maar op een of andere manier mag ik de supermarkt niet verlaten eer ik alle medewerkers bij naam ken.

En weet je. Zo is het eigenlijk ook bij films. Heb je 91 minuten lang genoten van een bedrijf dat een mooie audio-visuele productie heeft gemaakt. Maar op de een of andere manier willen ze je graag vertellen wie er allemaal aan heeft mee gewerkt. Álle bijrolletjes, de cateringjongens en meisjes en de licht-assistent. Maar waarom eigenlijk?

‘Weet u hoe de cassière heet?’ is a post from Stefan Spreekt.

Niet zo gek als je bedenkt dat Kosovaarse huishoudens erg groot zijn. Wanneer je zoon trouwt, komt het vaak voor dat zijn vrouw bij je in komt wonen. Heb je een paar getrouwde broers, dan ben je de Sjaak. Handig voor het huishouden, dat wel. Niet handig voor je privacy.

En wanneer jij dan eens met je vriendinnetje wilt zoenen praten, is je eigen huis niet de meest logische plek. Oplossing: je gaat naar de kroeg. In één van mijn favoriete restaurants hebben ze dáár iets op gevonden in de lounchehoek.

Zoenen in Kosovo is a post from Stefan Spreekt.

Op de eerste dag van mijn Kosovo-reis vond ik er geen moer aan. Sterker nog; ik wilde terug. Weg van daar. Weg van dat land waar ik helemaal niks mee had. Ik had sowieso niks met andere landen. En dat schreef ik op in mijn zwarte notitieboekje. In de warme zomerzon van de Balkan. Zittend op de veranda van mijn gastenverblijf.

Ik kon op dat moment natuurlijk niet vermoeden dat ik acht jaar later nog zou denken aan die dag. Aan die reis. Aan dat zwarte notitieboekje. Ik kon niet vermoeden dat ik er sowieso ooit nog terug zou komen. Elke zomer nota bene!

Wat ik helemaal niet kon vermoeden was dat die reis mijn leven zou veranderen. Ja, zo zou je het kunnen noemen. Kosovo veranderde mijn leven. En daarom ga ik er over een paar maanden weer naar toe. Voor de tiende keer. En misschien kom ik wel nooit meer terug…

Verhuizen naar Kosovo! is a post from Stefan Spreekt.

Herkenbaar? Je ziet ergens een fiets staan met een brandend achterlampje. Klaarblijkelijk (mooi woord) is de eigenaar vergeten om het lampje uit te zetten. En omdat ik dat zelf hartstikke vervelend vind – moet je weer zo’n duur batterijtje kopen, wat je vervolgens niet doet omdat het zo’n gedoe is, waardoor je wekenlang zonder licht fietst, terwijl je júist zo’n brave burger bent – los ik het graag voor een ander op.

Schaam schaam
En zo fietste ik geregeld na mijn werk richting huis en zag ik allerlei fietslampjes naar me lonken. “Zet me uit, zet me uit, want dit is verspilling”, leken ze te zeggen. En vaak deed ik dat. Beschaamd, want wat dachten die andere mensen wel niet? Zit ik zomaar aan andermans fiets? Kan dat zomaar in Nederland? Snap je dan helemaal niks van die individualistische samenleving?

Nee, daar snap ik niks van. Maar de komende zes maanden is het toch lekker licht rond etenstijd.

Mijn fietslampjes tic is a post from Stefan Spreekt.

Blijkbaar zorgde de straling van de telefoon voor een reactie bij de geluidsboxen. Overigens was dit helemaal niet erg: als tiener verheugde ik me op een smsje. In die tijd was je nog blij met digitale communicatie; je stuurde elkaar niet twintig whatsappberichten om een afspraak te maken.

Wat je hoofd of je lichaam met die straling doet, is een heel andere vraag. Bij mij tikt er nooit wat, dus daar kan ik het niet aan meten. Volgens een ingewikkeld onderzoek kan je telefoon in je broekzak slechte invloed hebben op je sperma. Dit blijkt uit onderzoek onder mens en dier.

Whoeps!
Bij ratten hadden ze bijvoorbeeld bij de ene groep telefoons onder hun hok geplakt en bij de ander niet. Het percentage levende sperma van de telefoonratten daalde met een kwart. Tsjoh.

Nou zijn er al heel lang onderzoeken naar het effect van telefoons op je hele doen en laten. Met verschillende uitkomsten. En daardoor probeer ik deze uitkomsten dan maar weg te wuiven. Maar voor de zekerheid heb ik sinds de uitkomst van dit onderzoek mijn telefoon zo veel mogelijk op mijn bureau of in de hand. En niet in de broekzak.

Mocht ik ooit nog kinderen krijgen, zullen ze me dankbaar zijn.

Je telefoon als condoom is a post from Stefan Spreekt.