Het heeft maanden geduurd, maar binnenkort is het dan toch écht waar: Stefan Spreekt komt terug!

Mijn neefje van bijna 3 mocht met ons een autoritje maken naar zijn ouders. Het was een flink end rijden, maar dat maakte de lol voor hem alleen maar groter. “Zo”, zegt hij terwijl ik de deur van de auto dichtsla, “gezellig he!’. Ik start lachend de motor.

Wij draaien in de auto natuurlijk alleen maar grote mensen-muziek. Niks voor zo’n klein ventje. Dus met tegenzin grabbel ik door het dashboardkastje om de enige kindercd te vinden die ik heb: sesamstraat in 13 landen! Ik weet niet of je ooit Koekiemonster en Ieneminie in het Roemeens heb horen zingen? Houden zo.

Wasmachine
Na bijna twee keer de hele cd te hebben gedraaid, vraagt mijn neefje of wij ook whatssgg hebben. Of we wat hebben, lief neefje? “Whatssgg!”. Jaha, ome Stefan heeft ook een wasmachine ja, net als papa en mama. Ja, en ook een vaatwasser. O, dat bedoel je niet? Je wilt whatssgg? Maar wat is dat dan?

Adele
Thuisgekomen vragen we aan z’n ouders wat hij in vredesnaam bedoelt met whatssgg. Als ze een cd van Adele opzetten wordt het duidelijk. De bijna driejarige is verknocht aan een liedje van de bekende zangeres. In het nummer Set Fire To The Rain schreeuwt zij op seconde 1:03 “watched-it-pour…” tot groot genoegen van mijn neefje. Tsja, dat lijkt inderdaad op “whatssgg”. Volgende keer draaien we dus gewoon weer grote mensen-muziek in de auto.

“Hi! Ik ben dus zo’n Britse relschopper waarover je al de hele week hoort. Dankzij mij focust het nieuws zich niet meer op de honger in Afrika of de spanningen in Syrië. Dankzij mij speelden jullie voetballers woensdagavond niet tegen ons nationale elftal. En dankzij mij komen duizenden agenten eerder terug van hun vakantie.

Een week geleden wist je nog helemaal niks over mij en m’n vrienden. Nu wel, want we komen elk uur op het Journaal, we staan op YouTube, op nieuwssites en op de voorpagina van kranten in de hele wereld. Geweldig toch? Dat we dit nooit eerder hebben gedaan… stom eigenlijk!

In de zomer zijn de dagen extra lang en dan is het vreselijk saai ‘s avonds. Maar sinds deze week is het elke avond actie! ‘s Middags gaan we al aan de drank om ‘s avonds volledig aan de bak te kunnen. Het gevoel dat je dan samen met je vrienden beleeft is geweldig. Samen drinken, samen kleding uitkiezen om niet herkenbaar te zijn en samen de straat op. Eigenlijk is het hartstikke simpel: zoek de politie op, regel iets waarmee je kunt slaan en kijk wat je kapot kunt maken.

Grappig eigenlijk: normaalgesproken moet je iets presteren om op televisie te komen. Nu zenden ze op tv juist uit wat het slechtst eruit ziet: kapotte winkelruiten of panden die volledig in de fik staan. Eergisteren sloopte ik samen met een vriend de ruit van een electronicawinkel. Toen we er mee klaar waren renden anderen er naar binnen om computers te stelen. Dat had van mij niet gehoeven, maar ach, dat is niet mijn schuld natuurlijk. Bovendien kwam de winkel de volgende ochtend op televisie en was ik daarmee supertrots!

Gisteren kwam er een journalist bij ons de wijk in. Hij vroeg welke idealen we nastreven en wat we wilden bereiken met onze acties. Wat een rare vraag. Waarom moet je met alles meteen een doel hebben? Het gaat op televisie nu eens niet over de economie ofzo. Of over oorlog. Nee… nu gaat het over ons!”

Dit blog verscheen eerder in vergelijkbare vorm op EOjongeren.nl

Precies een jaar voordat het grootste sportevenement ter wereld in Londen wordt gehouden, last de regering Engeland-Oranje af. Waarom? Omdat ze de politiecapaciteit niet hebben. Wat genant.

Het grote machtige Engeland, dat ooit de halve wereld bezat, kan niet een oefenwedstrijd beveiligen. Relschoppers zijn sinds een paar dagen flink bezig in de grote steden en daar heeft Oom Agent z’n handen al vol mee. Natuurlijk, daar zit niemand op te wachten. Maar daarmee laten ze wel 70.000 fans, tientallen topspelers, tientallen journalisten, televisiezenders, tientallen officials en miljoenen kijkers zitten.

Vernederen
Engeland laat zich voor het oog van de wereld vernederen. Jawel, we kunnen tegelijkertijd oorlogen voeren in Irak, Afghanistan en Libië. Maar we kunnen geen voetbalstadion beveiligen tegen een stel mafkezen (die overigens zelf ook die wedstrijd willen zien natuurlijk).

Koest houden
Over een jaar beginnen de Olympische Spelen in Londen. Je weet wel, waar woensdagavond níet de oefenwedstrijd Engeland-Oranje wordt gespeeld. De hele wereld komt dan op bezoek. Laten we hopen voor het laffe Engeland dat de relschoppers zich dan even koest houden…

Omdat ik elk jaar wel een paar weekjes in Kosovo ben, zie ik gemakkelijk het verschil ten opzichte van het jaar ervoor. Economische vooruitgang van een land uit zich vooral in de dingen die je met het blote oog kunt zien: betere huizen, hotels, winkels, kleding en het vliegveld.

Wanneer ik land op de landingsbaan van het hoofdstekelijke vliegveld zie ik direct een groot verschil met vroeger. Jaren geleden stond er af en toe een vliegtuig. Nu zie ik in één oogopslag drie firma’s ‘aan de grond staan’. Massa’s buitenlandse Kosovaren bezoeken in de zomer hun familie. Uiteraard brengen ze geld mee om uit te geven op terrasjes, bij de benzinepomp en aan de bouw van het nieuwe huis van de neef of oom.

Supersfeer
Het centrum van mijn favoriete stad leeft dan ook meer dan ooit. Jonge Kosovaren gaan ‘s avonds vooral ‘uit’ door de winkelstraat op en neer te lopen (en elke vrouw uit te checken). Omdat er nu steeds meer toeristen in de stad zijn, worden de voetpaden veel te smal. Daar is een pragmatische oplossing voor gevonden: er mogen ‘s avondslaat gewoon geen auto’s meer de binnenstad in! Resultaat: de hele winkelstraat tot middernacht in een supersfeer. Het lijkt wel autoloze zondag.

Het grootste geluk voor een Nederlander in Kosovo is om een traditionele bruiloft mee te maken. Wie daar deel van is, waant zich in een sprookjeswereld die in bijna niks is te vergelijken met de Westerse wereld.

Superopgemaakte vrouwen met veel te lange benen, rijen tafels met rokende mannen, keiharde Albanese muziek uit de speakers en urenlang gedans. Vooral dat laatste blijft voor mij intrigerend. Vooral de vrouwen staan de halve dag te dansen. Zelfs als de bruid nog binnen moet komen, is er al activiteit op de vloer. Wanneer de – nóg meer opgemaakte – bruid binnenkomt, dansen de dames ook gewoon door.

Gegil
De meeste mensen houden de handen vast van de persoon links en rechts van ze. Iedereen doet dan steeds precies hetzelfde pasje. Zelfs voor mij als kaaskop re-de-lijk gemakkelijk aan te leren. Het is een paar stapjes naar rechts, dan twee terug en weer naar rechts. De pro’s bewegen dan ook hun handen. Af en toe klinkt er een enthousiast ai-ai-ai en wat gegil. Een Kosovaarse schone houdt het zo úren op een dag uit. Gemiddeld vier bruioften per zomer.

Filmpje!
Om dit te illustreren heb ik stiekem een halve minuut de voeten (en benen!) gefilmd tijdens een bruiloft in de avonduren.

Ik zit dus op de camping. En dat heb ik geweten. Want hoewel het ‘s ochtends natuurlijk pijpestelen regent, wil je toch een keertje douchen…

Dus rond lunchtijd pak ik alle moed – en handdoeken – op en loop richting het toiletgebouw. Het gras is nog erg nat, dus ik voel het van mijn slippers tot mijn enkels vochtig worden. Van tevoren had ik mij voorbereid op de douche, want… bij deze camping moet je nog met muntjes betalen voor je dagelijkse verfrissing. In mijn drang naar vooruitgang ga ik er vanuit dat dit nergens meer voorkomt. Maar dat blijkt niet waar te zijn: hier leeft men nog in de Middeleeuwen.

Kleren
Aangekomen in de douchehokje ontdoe ik me van al mijn kleren. Ik hang mijn handdoeken, washand en kleren één voor één op en loop naar de douche. Ik pak het vijftig eurocent muntje, duw hem door de gleuf en…

Middelbare school
Niks! Ik krijg het muntje weer terug. Wel verdraaid, denk ik, wel verdraaid! Ik duw de halve euro wederom in de gleuf. Weer krijg ik ‘m terug. Mijn gedachten gaan direct terug naar de snoepautomaat in de hal van de middelbare school: Wat doe je ook alweer wanneer een muntstuk niet wordt geaccepteerd? Inderdaad: de zijkant van het muntje schuren op de zijkant van de automaat. Dus dit probeer ik maar. Het werkt niet.

Stoer
En tsja, daar sta ik dus. Alles opgehangen en wel. Klaar om de campingdouche te trotseren. Stoer, heldhaftig en karaktervol. Maar zonder enige druppel water.

Bovenstaande blog is een bewerking van een verhaal uit 2009

Vanwege het grote succes vorige zomer, is de hitserie In Therapie sinds maandag weer dagelijks op televisie. Voor wie het niet kent, een korte samenvatting: een psychotherapeut praat een half uurtje met een patient. Zonder geknip en zonder gedoe. Dat klínkt saai, maar is briljant. Bijna verslavend.

Dit is dan ook te danken aan de topacteurs, zoals vorig jaarHalina Reijn, Carice van Houten en Kim van Kooten. Dit jaar onder andere Jeroen Krabbé en Peter Blok. Als kijker zie je elke avond een andere persoon in de stoel zitten. Elke patient heeft een eigen vaste avond. Dus op maandag volg je de een, of dinsdag de ander. En dat de hele zomer door. Ondertussen heeft de psychoterapeut zelf ook geen standaard bestaan en volg je als kijker ook zijn liefdesleven en worstelingen.

Facebooken met patienten
Het grappige is dat je de patienten ook overdag kunt volgen. Zij twitteren bijvoorbeeld en op facebook kun je vrienden worden met het (fictieve) karakter, dat daardoor weer heel écht wordt! Het leuke is dat wat zij overdag zeggen, ook weer aanvullend is voor de serie. Zeer origineel.

Voicemails therapeut
Het mooiste is wel het nieuwe speeltje. De app om de telefoon van de psychotherapeut mee te volgen. Je downloadt zo eigenlijk gewoon zijn smartphone. Zo kun je zijn emails lezen, smsen checken, voicemails afluisteren, whatsappberichten zien en zelfs het boodschappenlijstje bekijken. Enorm origineel van deze serie die televisiekijken een echte beleving maakt.

In Therapie (NCRV) is elke werkdag te zien op Nederland 2 rond 22.45u en uiteraard via hun website terug te kijken.

De afgelopen maand stond in het teken van de Tour de France. Niet alleen bij mij, maar bij elke gemiddelde hoger opgeleide autochtone man tussen de 25 en 70 jaar. Wat voor veel mensen ‘kijken naar een stelletje fietsers is’ blijkt voor velen een maand lang magie in Frankrijk.

Hoewel ik met sport op televisie ben opgegroeid, heb ik tot mijn twintigste nooit iets begrepen van wielrennen. Wat is er nou boeiend aan een hele hoop fietsers die hééél lang door de bergen rijden? Oke, ik kon nog wel genieten van de special jingles op Radio 1, maar verder kwam ik niet.

Groot glas bier
Totdat ik mijn – toen nog niet heel goede vriend – H. (die op internet ook wel bekend staat als de vriend der vrienden) een keer zei dat hij me die Tour toch eens moest uitleggen. De daaropvolgende zomer zaten we met een groot glas bier op een vrije dag voor de televisie. Geduldig legde hij uit dat het een teamsport was, waarbij de teams tactieken voeren. Hij vertelde over waterhalers, sprinters, plaspauzes, rijdende dokters en uiteraard (zeker toen) over de doping.

Bergetappe
Het was voor mij de start van een nieuwe jaarlijkse bijzaak: de Tour de France. Sindsdien volg ik elke zomer de beroemde wielerronde. Verstand er van hebben doe ik nog steeds niet, maar liefhebben des te meer. Om dit te vieren, kijken we elke zomer minimaal één dag samen naar een mooie bergetappe. Uiteraard onder het genot van een flink glas bier. Achteraf blijkt de Touruitleg de basis te zijn geweest van een mooie vriendschap.